Ipaglaban ang Disenteng Hanapbuhay!

3.4 milyong manggagawa-babae’t lalake-ay walang hanapbuhay. 4.7 milyon ang naghahanap ng karagdagang kita. Isa sa bawat tatlo ay contractual. Higit 80,000 pa ang natanggal sa trabaho bunga ng pagsasara ng kumpanya. Dadami pa ang bilang na ito.

Isa sa bawat dalawang manggagawa ay napupunta sa informal sector. 7 milyon migranteng manggagawa Pilipino ay walang kapangyarihang pampulitika at naglalaho sa lipunan.

Humahaba ang oras ng trabaho ngunit lalong nagdarahop ang manggagawa. Noong 1998, 46.8 oras lang kada lingo ang trabaho, kumpara sa 48.4 oras nitong 2000. Lugmok sa kahirapan ang 37 porsyento ng mga pamilya noong 2000, higit ng dalawang porsyento, kung ihahambing sa naunang dalawang taon.

Nakagugulat ang mga balitang nakabangon na ang ekonomiya gayung walang pag-unlad na naramdaman ang mga manggagawa. Sa kondisyong walang hanapbuhay o walang tiyak at disenteng hanapbuhay, may nagbabadyang kaguluhan.

Bakit mas matagal na nga ang trabaho, nabawasan pa ang kita ng manggagawa? Bakit manghuhuthut pa ng mas mataas na singil sa elektrisidad, gas at tubig? Bakit nagbabantang palakihin ang kontribusyon sa SSS, matapos lustayin ng mga opisyal ang pera ng mga kasapi nito? Bakit kailangang magpataw ng dagdag na buwis sa murang serbisyong pangkomunikasyon samantalang di naman sinisingil ang malalaking utang na buwis ng mayayaman?

At bakit kailangan mawalan ng hanapbuhay kaming manggagawa dahil sa kagustuhan ng WTO? Bakit malayang pinapapasok ang semento, sasakyan, bakal atbp. sa Pilipinas, gayung mismong mga nag-aangkat nito ay hinaharang ang mga ito sa bansa nila?

Ang mga sagot ay kasinglinaw ng sarswela sa pulitika. Hindi makakabangon ang bansa sa hagupit ng globalisasyon kung walang pagtutulungan (social cooperation), na bunga ng tunay na pagsasamahan (social partnership) sa ilalim ng pagtitiwala at paggagalangan ng mga magkakatuwang (social partners).

Nananawagan kami ng mas maraming pag-uusap (social dialogue) sa lahat ng antas at larangan. Na may kalakip na agarang aksyon. Ang National Socio-Economic Pact of 2001 ay mabuting simulain subalit kailangan itong igiit sa pamamagitan ng pagkilos, lalo na ang nilalaman nitong social commitments.

Maraming tutol sa patakarang pangkalakalan ng WTO at AFTA. Lalo na sa liberalisasyon, deregulasyon at pribatisasyon. Kahit papaano, kailangang pag-aralan ang mga naturang patakaran upang umayon sa disenteng hanapbuhay. Samantala, kailangang tulungan ang mga industriya at trabaho hanggang may sapat nang pananggalang (social protection) ang mga empresa at manggagawa.

Ang mabuting pamamahala (good governance) ay kailangan. Maliban sa kahusayan at katapatan, nararapat din ang pakikibahagi at pagbibigay-kapangyarihan (empowerment) sa mga organisasyong nakaugat sa mamamayan. Ipagtanggol at hikayatin ang pagbubuo ng mga unyon at ibang samahang manggagawa na kumakatawan sa tinig ng paggawa. Italaga ang kanilang mga kinatawan sa mga susing policy making bodies upang itaguyod ang sektoral na interes.

Ang 100 taon ng unyonismo ay higit na magiging makabuluhan kung patatatagin ang unyonismo at iba pang organisasyong nakaugat sa mamamayan para sa susunod pang 100 taon ng pakikibaka na magtatatag ng isang lipunang Pilipino na demokratiko at may katarungan para sa lahat!

Ipaglaban ang disenteng hanapbuhay!

1 May 2002.

Federation of Free Workers!

Back to NEWSROOM page